อยากร้อง

อยากร้องเพลงให้คุณฟัง แต่คุณก็รู้ว่าผมร้องเพลงไม่เพราะ ฟังเสียงฝนไปก่อนนะ ท่วงทำนองของสายฝน บางจังหวะกระหน่ำเม็ดเหมือนดนตรีร็อก บางจังหวะเนิบช้าเหมือนเพลงรักเศร้าๆ หม่นๆ บางจังหวะโหยหวน ก่อนจะปลุกระดมจิตใจให้ปีศาจด้วยกีตาร์ พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ เปรียบเม็ดฝนเหมือนเม็ดเงินที่ร่วงลงกลางท้องนา แพราวพราวระยิบระยับไปหมด ผมเห็นภาพเปรียบนั้น แต่ตอนนี้เม็ดเงินมันหล่นสะท้อนแสงระยิบกลางถนนในมหานคร เฝ้ามองทั้งเม็ดฝน และชีวิตทั้งหลาย รถราเริงระบำตามจังหวะไฟสามดวง ราตรีกำลังคืบคลานเข้ามา เด็กนักเรียนยืนห้อยท้ายรถสองแถว เขาและเธอเปียกฝน แต่รถสองแถวเต็ม เขาเธอต้องยืนอย่างนั้น เช่นกัน เขาและเธอเคลื่อนไหวตามจังหวะรถ มอเตอร์ไซค์จอดนิ่งหน้าอาคาร ระลอกสองผ่านไป และสามกำลังตามมา ”เราทุกคนมีวันฝนตก“ อ่านเจอจากหนังสือเล่มหนึ่ง เช่นนั้นแล้ว… ออกไปเต้นรำกลางสายฝนกันเถอะ… _______